Op weg naar bed blader ik de ZijaanZij (het grootste magazine voor (les)bi(sche) vrouwen van het Nederlandse taalgebied) nog even door. Ik ben er eigenlijk niet meer zo’n  fan van. Sinds er een man aan het hoofd staat, vind ik het niet meer zo boeiend. Deze maand staan er toevallig wel wat grappige dingetjes in. Een parlementariër van wie ik mij altijd af vroeg of ze ook “van de club” was, is uitgebreid geïnterviewd, onder andere over haar biseksualiteit, er is een artikel over de plaats van biseksualiteit in the scene en veel aandacht voor vrouwenfeesten. Kortom: eindelijk weer eens een blad dat ik lekker kan lezen op een vrijdagavond.

Tot ik zo rond bladzijde 50 de column van Irene Hemelaar tegenkom. Irene is onder andere een lesbisch activiste. Ze heeft een tijdje workshops over seksspeeltjes voor vrouwen gegeven, is actief bij de stichting ProGay (die van de GayPride, dat roze kerstfeest en die dubieuze subsidiebestedingen, inderdaad) en heeft haar eigen stichting OndersteBoven (die van dat dubieuze onderzoek, ja). In die hoedanigheid mag zij ook elke maand een bladzijde vullen in de ZaZ.

Deze maand was de welluidende titel van die column “Respect? My ass!”. Een korte samenvatting: gelovigen hebben korte teentjes en kunnen niet tegen kritiek, terwijl ze wel altijd vreselijke dingen zeggen over holebi’s. Aanleiding was een CDA-kamerlid dat de befaamde enkele feit-constructie had verdedigd. Die constructie vindt Irene echter getuigen van “diep disrespect” en vindt ze “niets anders dan discriminatie op basis van geloofsovertuiging”. Hierna volgt nog een uitgebreid betoog. We zouden het ook niet accepteren als gelovigen enkel les zouden mogen geven op een openbare school zolang ze hun geloof niet praktiseren, aldus Irene. Verder ventileert ze de mening dat gelovigen vrijuit mogen discrimineren, maar niet tegen kritiek kunnen. Ze vindt bovendien geaardheid en geloof ontzettend anders, omdat het één aangeboren en het ander aangeleerd is. Als klap op de vuurpijl vindt ze respect toch echt te veel gevraagd en kan ze hooguit mededogen en verdraagzaamheid ten toon spreiden voor mensen als het CDA-kamerlid.

Klink ik cynisch? Dat ben ik eigenlijk ook. Dat word ik altijd als ik boos of teleurgesteld ben. Nu ben ik allebei en ook nog verdrietig en gekwetst. Waarom raakt me dit zo dat ik zelfs doodmoe achter mijn computer kruip omdat ik nú wil bloggen? Ik heb geen ambities om te gaan lesgeven en als ik die wel had, zou dat lesgeven niet gaan plaatsvinden op een christelijk-orthodoxe school. Dus waar maak ik me druk om? Het heeft te maken met een kloof.

Er gaapt een levensgrote kloof tussen de homowereld en de (evangelisch en orthodox) christelijke wereld. Homo’s, aan de ene kant, lijken zich niet te beseffen dat geloof iets is dat je niet op zondag achter laat in de kerk, maar wat je in je hele leven wilt meenemen. Ze lijken zich er niet van bewust dat een godsdienstige overtuiging zich niet beperkt tot wat intieme momentjes op je knietjes naast het bed, maar dat je die overtuiging wilt meedragen in alles wat je doet, ook je openbare leven. De notie lijkt hen te ontgaan dat geloof meer is dan een systematisch stelsel van meningen. Kortom: ze snappen niet dat je geloof een belangrijk onderdeel van je identiteit is. Aan de andere kant, lijken de christenen op een analoge manier niet te begrijpen dat je seksuele geaardheid verder gaat dan op wie je verliefd wordt. Ze lijken niet te zien dat een groot deel van wat je doet (mede) wordt gevormd door je geaardheid. Door de heteronorm lijken zij niet te zien hoe diep dat verschil gaat, op welke gebieden dat allemaal invloed heeft. Kortom: ze snappen niet dat je geaardheid een belangrijk deel van je identiteit is.

Die fundamentele gaten in het begrip over en weer, maken dat mensen elkaar niet ontmoeten. Vaak haken ze al bijvoorbaat af op het beeld dat ze van anderen hebben. Irene illustreert dit voor mij beeldend. Ze geeft de indruk geen christenen te kennen. Ja, wel van naam of een discussieprogramma op de radio (zoals het CDA-kamerlid), maar niet in haar persoonlijke leven of haar vriendenkring. Haar lijkt te ontgaan wat geloven voor iemand betekent, maar ook welke worsteling er aan zo’n standpunt vooraf gaat. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die een homo in levende lijve kent, die zonder moeite een standpunt inneemt en die zich niet beseft hoe moeilijk de gevolgen van zo’n standpunt voor holebi’s zijn. Ze lijkt een beetje te denken dat de meeste christenen geloven volgens de “Andries-Knevel-zoals-hij-overkwam-tijdens-zijn-programma’s-tot-Knevelgate”-manier.

Ik snap wel dat Irene daar niet mee uit de voeten kan, net zoals ik snap dat de meeste orthodoxe en evangelische christenen niets kunnen met de radicale manier waarop sommige holebi’s zich opstellen. De pre-Knevelgate Andreis Knevel leek eendimensionaal te geloven, puur op zijn verstand, zonder dat zijn gevoel betrokken was. Heel veel niet-gelovige mensen kunnen daar niets mee, omdat voelen voor hen net zo belangrijk is. Ze kunnen er vaak al helemaal niets meer mee als ze homo of lesbisch zijn en op basis van dat geloof  buiten de boot worden gehouden. Tegelijkertijd kunnen heel veel christenen niets met de rabiate manier waarop sommige homo’s en lesbo’s strijden voor hun rechten. Zij lijken geen rekening te houden met moeites en alleen oog te hebben voor hun eigen behoeftes, zonder inzicht te hebben in de moeilijke positie waairn ze sommige anderen brengen.

Dat doet mij pijn. Omdat het geen recht doet aan mensen met een andere mening, omdat het de verhoudingen vertroebelt en omdat het mensen dwingt om een keuze te maken. Dát kan ik niet. Ik kan én wil nu eenmaal niet kiezen tussen twee onderdelen van mijn zijn. Ik bén christen en homo en iedereen die meent dat dat niet samengaat, dat het christendom en homoseksualiteit elkaars tegenstanders zijn, creëert pas echt intolerantie, hoe hard hij of zij ook roept voor tolerantie te strijden.

Lieve lezers,

Ik heb het druk, druk, druk. Wel ideeën voor blogs, maar geen tijd of ruimte in mijn hoofd om ze (goed) uit te werken. Zo kan het gebeuren dat mijn laatste blog al meer dan een maand geleden is.

Ik durf nog geen beterschap te beloven. Zo vanaf kerst krijg ik het rustiger, hopelijk dan weer ruimte voor blogs!

Liefs,
Schaapje

Onlangs bekende blogger Relirel dat hij niet meer in God geloofde. Ik heb daar toen kennis van genomen en het naast me neer gelegd, omdat ik er niet zoveel mee kon. Toen ik gisteren de blog van Remmelt las, borrelde de volgende gedachtegang  bij me op.

Relirel (en voor zover ik de berichtgeving in de media goed heb begrepen Klaas Hendrikse ook) heeft ongeveer de volgende redenatie: God valt niet te kennen en Hij past niet binnen onze mensenlijke belevingswereld. Als ik zeg dat ik geloof in God of dat Hij bestaat, dicht ik hem toe dat Hij kenbaar is of dat Hij menselijke, aardse eigenschappen heeft. Daarmee pas ik Hem in in onze belevingswereld in en dat kan niet, dan zeg ik dus niets meer over God.

Maar als God te groot is voor je denkkader en je derhalve niets over Hem kunt of mag zeggen, wat blijft er dan over? Een veilig godsbeeld. Je hoeft niet meer na te denken over moeilijke dilemma’s, want als je er niet uitkomt is daar altijd de “God past niet binnen mijn denken, Hij is te groot.” Kortom: je haalt een deel spanning weg. Daarmee doen Relirel en Klaas Hendrikse, laten we zeggen: de niet-bestaans gelovigen, precies hetzelfde als de mensen op wie zij nu zo’n kritiek hebben! Waar die mensen God beperken door Hem in hun eigen raamwerk op te sluiten, beperken de niet-bestaans gelovigen Hem door Hem buiten hun eigen raamwerk op te sluiten.

Edwin A. Abbott schreef in 1884 het boek Flatland met daarin een gebeurtenis die mijn punt kan ondersteunen. Flatland is een land dat bestaat uit twee dimensies, een plat vlak dus. In dit land woont meneer Vierkant. Op een dag maakt meneer Vierkant iets verwarrends mee: naast hem verschijnt een punt, die langzaam verandert in een steeds groter wordende cirkel, die dan weer steeds kleiner wordt, verandert in een punt en dan verdwijnt. Later blijkt dit de driedimensionale meneer Bol te zijn geweest die een bezoek heeft gebracht aan Flatland. In eerste instantie kan meneer Vierkant zich geen voorstelling maken van wat er is gebeurd; de gebeurtenis en het wezen dat hem bezochten passen niet in zijn denkkader. Ik vermoed dat als je op dat moment aan hem gevraagd had wat hij gezien had, hij niet verder was gekomen dan “Een soort van cirkel.”. Als je in een driedimensionale wereld leeft, weet je dat meneer Vierkant geen cirkel, maar een bol heeft gezien. Klopt wat hij gezegd heeft dan ook niet? Nee, wat hij heeft gezegd klopt wel. Als je een cirkel door een plat vlak laat zakken, zul je vanuit dat platte vlak telkens een dwarsdoorsnede van de cirkel zien en dat is een cirkel. Dat geeft weliswaar geen volledig beeld van wat een bol is, maar in principe klopt het.

God heeft ervoor gekozen om zich te mengen in onze wereld, als een bol die een plat vlak bezoekt. Dus als wij nu over God spreken, kunnen we dingen zeggen die wellicht geen volledig beeld van God geven, maar die in principe wel kloppen. Waar we voor moeten uitkijken is dat we zeggen dat God een cirkel is en vergeten dat dat slechts is wat we zien en dat  Hij in werkelijkheid een bol is. Tegelijkertijd kunnen we niet zeggen dat God een bol is en dat alles wat we over Hem zeggen dus niet klopt. Want hoewel niet volledig en compleet, als we zeggen dat we een cirkel zien als we naar Hem kijken, dat Hij voor ons als een cirkel is, klopt dat wel.

Ik denk dat we God niet moeten begrenzen binnen ons eigen wereldbeeld, maar dat we Hem ook niet moeten begrenzen buiten ons wereldbeeld. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat een God die aangeeft met ons door het leven te willen gaan, de doorsnede die we van Hem zien geen goede afspiegeling van Hemzelf laat zijn. Als Hij namelijk een relatie wil, wat samen optrekken wel impliceert, zal Hij iets van zichzelf moeten laten zien, anders is het geen relatie, maar eenrichtingsverkeer. Aangezien God zoveel groter is dan wij kunnen begrijpen, kan ik me echter wel voorstellen dat Hij het beeld dat Hij van zichzelf laat zien aanpast, of filtert. Zoals Hij dat ook deed toen Mozes Zijn gezicht wilde zien. Want dan is relatie mogelijk en kan God laten zien hoe zeer Hij in ons gelooft.

Onlangs was het Flevo-festival. Op recreatieterrein Bussloo. Tussen de bomen en aan een meertje. Dat is de uitleg voor het tweede deel van de titel van deze blog. Het eerste deel: homo’s bleken een hot topic op het festival. Ik heb er al wat over getwitterd, maar nog een korte reflectie op wat ik heb gezien.

Het eerste programma dat ik heb gezien heette .Open up. Het was georganiseerd door de NJR (voorheen: Nationale JongerenRaad). Het programma bleek vooral op hetero’s gericht. Het zoomde in op de vraag hoe tolerant zij waren. Voor mij niet zoveel nieuws: zoenende homo’s zien we liever niet, zoenende lesbo’s weer liever, vriendschappen veranderen eigenlijk nooit doordat iemand uit de kast komt en een etnische of streng-religieuze achtergrond maakt uit de kast komen moeilijker. Al met al interessant voor hetero’s en een leuke, geschikte presentator met dito gasten.

Het tweede programma had een andere insteek. Het heette “Homoseksualiteit- een goed gesprek.”. Het was een soort talkshow gepresenteerd door Herman van Wijngaarden, die we overigens nog kennen van zijn medewerking aan de documentaire Uit de Schaduw en zijn werk bij de HGJB, onder andere ook op het vlak van homoseksualiteit. De gasten waren Annemarie Maljaars (23), Gert van Werken (25) en Erik Lindeboom (32).

Ik vond het een mooi programma. Er was tijd voor verhalen, voor mensen, niet voor standpunten. De welbekende vragen kwamen langs: wanneer ontdekte je dat je anders was? Hoe reageerde je omgeving?  Hoe was dat voor jezelf? Hoe zie jij de bijbel op dit onderwerp? De antwoorden van de gasten waren oprecht, eerlijk.  Bovendien was het mooi om te zien hoe ze in verschillende fases van hun coming-out en zelfacceptatie zaten.

Erik was het verst (en stond het dichtst bij mij). Hij had compleet geaccepteerd dat hij homo was, vond het geen probleem. Een relatie zag hij, hoewel die die momenteel niet had, ook best zitten. Geen problemen (meer) met God of familie. Hij was, kortom, volledig uit de kast en tevreden met zichzelf. De enige vrouw in het gezelschap vond het echter allemaal nog wat complexer.

Annemarie had weliswaar een relatie gehad, maar zou toch nog het liefst hetero zijn. Daarnaast zat ze een beetje in de knoop met haar kerk. Hoewel een evangelische manier van geloven haar het meest aansprak, wist ze ook dat ze in een dergelijke kerk nooit volledig geaccepteerd zou worden en dat ze in de meeste kerken niet eens welkom zou zijn. Ik herkende dat voor een deel van vroeger, maar een deel van wat zij beschreef was voor mij ook nog relevant: de acceptatie in de kerk. Dat blijft lastig (waarover ik zeer binnenkort trouwens nog wat meer ga bloggen). De derde gast stond nog weer heel anders ten opzichte van dit onderwerp.

Gert wist weliswaar vroeg dat hij homo was, maar hij was nog nooit bezig geweest met hoe God tegenover een relatie stond. Dat kwam nu, nu hij zichzelf op de leeftijd voor een serieuze relatie vond gekomen. Bijzonder om te horen in zijn verhaal was dat zijn, hele strenge, gemeente hem toch had geaccepteerd, zelfs als hij met make-up op in de dienst zat.

 Tot zover de constateringen. Nu wat dingen die mij opvielen:

• Ik bleek bevooroordeeld. Ik dacht dat de jongen die nogal vrouwelijk was en zelf make-up droeg wel het meest uitgesproken zou zijn in zijn mening over homoseksualiteit. Wellicht komt dat doordat ik dat soort jongens vooral in de scene heb gezien en daardoor een soort linkje in mijn hoofd had zitten tussen vrouwelijk en extravagant en  radicaal homo-emancipatoir. De les voor mij: je blijft vooroordelen houden waarvan je je niet echt bewust bent.
• Alle drie de deelnemers hadden in hun puberteit (voor hun twintigste) ontdekt dat ze homo of lesbisch waren. Hoewel dat past in de trend dat holebi’s steeds jonger ontdekken dat ze niet hetero zijn, is dit opmerkelijk omdat ik toch het idee had dat christenen over het algemeen ouder zijn als ze uit de kast komen en ook vaker al getrouwd zijn.
• Ik vind het jammer dat onder de deelnemers van het debat geen bewust celibatairen of mensen waren die hetero zijn geworden. Ik denk dat dat een bewuste keuze was, omdat zo meer werkelijke ontmoeting kon ontstaan, maar denk dat dat wel een verrijking had kunnen zijn van de standpunten die aan buitenstaanders werden getoond. Wellicht is dat iets voor één van de volgende edities van flevo.
• Dit jaar heb ik voor het eerst andere lesbische stelletjes op het terrein zien rondlopen. Ik kan me haast niet voorstellen dat dat me bij voorgaande edities niet zou zijn opgevallen als ze er toen waren, dus ik neem aan dat dat een nieuwe ontwikkeling is. Raar maar waar: ik vind het fijn. Een stukje herkenning en een stukje erkenning dat de combinatie flevo en lesbisch-zijn best kan. Dat doet me toch goed.

Al met al een geslaagd festival wat mij betreft. Naast deze programma’s waren er nog een heleboel interessante programma’s en was het leuk een aantal gelijkgestemden weer eens te ontmoeten. Volgend jaar dus weer!

Wat zij me laat zien
dat doe ik ook.
Ik geloof mijn eigen ogen niet.
Het is zo nieuw en tegelijk zo vertrouwd.

Een leven waar ik nog niks van weet
is zo ver weg en zo dichtbij.
Ik zie mezelf met andere ogen
en ergens wacht een grootse, nieuwe wereld.

Ik wil het zien. Ik wil leren.
Ik ken ze niet en toch het zijn geen vreemden.
Ik kijk ze aan, zou zweren
dat het familie is, het zijn geen vreemden.

Zij doet dingen die ik nooit heb gedaan,
maar ik volg haar zeker en snel.
Heel diep in mij komt een herinnering tot leven.

Het zijn geen vreemden – Tarzan (de musical)

Ik was 17. Ik had anderhalf jaar lang gevochten met wie ik was, met wie God wilde dat ik zou zijn, met wie anderen wilden dat ik zou zijn. Ik was moe, en verliefd. Mijn eerste echte relatie. Alles was nieuw en spannend. Misschien nog wel spannender dan bij een gewone relatie, want ik moest ook nog eens uit zien te vinden hoe dat ging: uit de kast komen. Ik was, kortom, veel bezig met wie ik was, hoe dat afweek van de norm en hoe anderen daarop reageerden.

En toen ging ik naar PANN. Mijn eerste homofeest. Ik weet nog precies hoe het voelde. Eigenlijk zoals bovenstaand liedje beschrijft. Ik voelde me bevrijd, terwijl het tegelijkertijd allemaal heel vertrouwd voelde. Voor het eerst zag ik mensen in wie ik mij herkenden, die net als ik niet standaard waren, in hun uiterlijk, hun manieren, maar toch heel gelukkig. Ik zag meisjes met meisjes zoenen, wat zoveel natuurlijker aanvoelde dan jongens met meisjes. Die avond voelde ik dat dit was zoals ik bedoeld was. De strijd was niet voorbij, de rust was er nog niet, maar achteraf gezien is daar de basis gelegd voor mijn latere vrijwilligerswerk voor Apollo (en mijn daarme samenhangende passie voor de homo-emancipatie) en mijn huidige relatie.

Dat allemaal bedacht ik me terwijl ik van de week in de auto zat en dit liedje langs hoorde komen.

(Als mooie aanvulling op dit blog over het eerste PANN-feest dat ik bezocht, raad ik je aan het blog van Laura te lezen naar aanleiding van het laatste
PANN-feest dat ik bezocht. )

Arie Boomsma gaat weg bij de EO. Geen verrassing en geen nieuws. Nu kan ik gaan bloggen over wat dat zegt over de EO, haar achterban, de kloof tussen hardcore christenen en de rest van Nederland en over dat de EO haar naam beter kan veranderen in CO. Maar dat heb ik al gedaan en dat hebben anderen, naar aanleiding van dit incident, weer gedaan. Ik wil het, als aanvulling daarop, hebben over de menselijke kant van dit conflict.

Arie Boomsma is na het L’Homo-incident bij de EO gebleven en heeft zelfs een schorsing geaccepteerd en een spreekverbod gerespecteerd. Voor mij zegt dat veel over hem. Volgens mij betekent het dat hij trouw en loyaliteit hoog in het vaandel heeft staan, dat hij zich ervan bewust is dat hij vervangbaar is en dat hij echt achter de missie van de EO staat. Daarom denk ik dat het hem des te zwaarder is gevallen dat hij nu toch weg is gegaan.

Ikzelf, en met mij vele anderen, heb ook wel eens een soortgelijke situatie aan de hand gehad: ik ging weg bij een organisatie, waar ik veel tijd en energie in had gestoken, omdat ik het met anderen weliswaar eens was over de missie, maar niet over de manier waarop we die het best konden nastreven.

In eerste instantie was ik vooral opgelucht. De tijd die ik in de voorliggende periode had gestoken in de desbetreffende organisatie, had energie geslurpt. Als je bij alles wat je doet, moet verdedigen welke stappen je neemt en waarom, kost het organiseren van een simpel feestje al zoveel energie, dat zelfs daar de lol op een gegeven moment vanaf gaat. Vergaderingen waren in die tijd helemaal een hel geworden, gewoon vanwege de tijd die verloren ging met discussie. Opluchting was dus wat mij overviel toen ik had aangegeven mijn taken neer te leggen.

Na de opluchting kwamen de boosheid en de teleurstelling. Ik was boos op degenen die wel waren blijven zitten, die volgens mij niet begrepen waar het om draaide en die volgens mij spelletjes speelden om degenen die het niet met ze eens waren eruit te werken. Ik was ook teleurgesteld dat ik niet meer kon bijdragen aan dat grotere doel, op de manier die het best bij mij past. Vervolgens ben ik een hele tijd ontzettend cynisch geweest over die anderen. Vooral Grote Boosdoener was lange tijd onderwerp van grapjes en opmerkingen tussen mij en anderen die in die tijd aan mijn kant in het conflict stonden. (Om precies te zijn heeft deze periode een jaar of twee geduurd en is hij pas geëindigd toen ik laatst met Grote Boosdoener in een discotheek heb staan dansen.)

Nu heb ik het gevoel dat ik de pijn een –schrik niet, cliché onderweg- plekje heb kunnen geven. Ik voel me klaar voor nieuwe uitdagingen. Dat gevoel wens ik Arie Boomsma ook toe. Tot die tijd wens ik hem veel sterkte.

Vorige week is de oma van S. (mijn vrouw, voor alle duidelijkheid), nogal onverwacht, overleden. Dat betekende afgelopen maandag dan ook een uitvaart. Gezien de hechte banden met de overledene, stonden wij dus ook in de rij van mensen die geondoleerd werden.

Nu begrijp ik dat dat best ingewikkeld is, als je weet dat mijn schoonouders twee dochters hebben gehad en je ziet ineens drie vrouwen en een man naast hen staan. Helemaal als je nooit hebt gehoord dat S. dus is getrouwd met een vrouw. Die verwarring zag ik dan ook duidelijk terug in de blik van sommige mensen.

Een aantal van die mensen condoleerden ons en liepen fronsend door. Je zag ze zich gewoon afvragen hoe deze familieconstructie nu in elkaar zat. Anderen stelden zich spontaan voor.
“Ik ben Marietje, de tante van de buurvrouw van de zus van je oma.”
“Ik ben S. en dit is E., mijn vrouw.”
De reactie daarop varieerden van: “Oké” tot het, in homo-kringen, legendarische “Ja, dat moet kunnen hè?”.

Dat laatste is een moeilijke reactie. Allereerst omdat de reactie impliceert dat je toestemming voor je relatie vroeg aan degene die hem uitspreekt. Dat terwijl het een mededeling was. Ten tweede omdat het mij nog steeds een raadsel is wat ik daarop zou moeten antwoorden. Wat zouden die mensen verwachten? “Ja, sinds 1911.” of  “Nee! Zou je denken?” of misschien wel “Wij vinden eigenlijk ook niet dat het kan, maar ja: shit happens.”

Natuurlijk bedoelen mensen het goed en willen ze laten zien dat ze het oké vinden (misschien daar later nog een blogje over, de maneiren waarop htero’s in een gesprek laten blijken dat ze toch echt geen moeite met je geaardheid hebben), maar ze drukken zich gewoon niet zo handig uit. Zullen we dus vanaf nu afspreken dat we over mijn relatie niet meer gaan zeggen dat “dat ook moet kunnen”?

Zoals al beloofd een blog over de Gay Pride. Het was voor mij de eerste keer bij zo’n parade.  

Mijn ervaring was nogal verwarrend. Altijd als ik moest uitleggen waarom ik principieel tegen die optocht ben (waarover later meer), begonnen mensen me te vertellen dat dat heus niet zo bloot was als het NOS journaal liet zien. Na vijf jaar van dat soort boodschappen, had ik dus een ontzettend kuis gebeuren verwacht. Een soort uit de kluiten geroeide lampionnenoptocht ofzo. Dat was het niet. Ik vond de parade eigenlijk nog het meest lijken op de Dance Parade. Ook qua muziek trouwens.  Dus in plaats van wel meevallen, vond ik de parade best bloot en hoewel natuurlijk niet iedereen in een zwembroek op een kar stond (zoals de homozwemvereniging), vind ik het NOS journaal een afgewogen beeld geven van wat er op die eerste zaterdag van augustus in de grachten van Amsterdam gebeurt, als dat een beetje overeenkomt met wat er in de Kopenhaagse straten gebeurde.

In die berichtgeving is ook mijn bezwaar gelegen. Stel dat voor de (Nederlandse) Canal Parade wel klopt dat de berichtgeving veel te veel extravagantie laat zien en dat het in werkelijkheid een voornamelijk ontzettend bescheiden feestje is. Probleem is dan toch nog dat je geen invloed hebt op wat de media uitzenden en dat dat weer bepaalt wat die streng christelijke moeder op de Veluwe/ de streng islamitsche vader in Rotterdam/ de niet-gelovige stiefvader in Veendam die wel bang is voor de buurvrouw als beeld van homoseksualiteit in zijn of haar hoofd heeft zitten. Dat bepaalt dus ook hoe die mensen reageren op de coming-out van hun kind en meestal helpen die beelden niet echt. En zo mist de pride dus haar doel: in plaats van de homo-emancipatie vooruit helpen, werkt zij hem tegen.

Van de week ben ik heerlijk op vakantie geweest. Grootste deel van die tijd heb ik doorgebracht in het prachtige Kopenhagen. Deze stad viel de eer te beurt de World Outgames te huisvesten.

De Outgames, voor degene die niet helemaal thuis is in de homosporten, is de concurrent van de Gaygames. Zoals het echt homo’s betaamt is er namelijk ruzie geweest en zijn er nu twee clubjes. Dit heeft uiteraard wel wat gevolgen voor de bezoekersaantallen (ik kan me best voorstellen dat je als Amerikaan niet drie keer in drie jaar naar Europa kunt of wilt), maar wat mij betreft kwam dat niet te nadele van de sfeer.

Wij hebben natuurlijk gedanst. De resultaten waren best oké en we hebben bovenal lekker gedanst. Daarnaast bleek de Nederlandse delegatie ontzettend gezellig. Last but not least: de ballroomparty op vrijdag (toevallig ook mijn verjaardag) was heerlijk. De live big-band die was ingehuurd droeg daar zeker aan bij. Ik waande me werkelijk even in de jaren vijftig.

Toch was mijn hoogtepunt van de week niet het dansen. Mijn hoogtepunt was de relatiezegening die de homovriendelijke kerken in Kopenhagen hadden georganisserd. Zoals ze zelf al zeggen: “Gender-neutral church blessing sounds about as romantic as registered partnership.” Toch was het een prachtige dienst. Er was een prachtige preek, die ondanks het algemene karakter erg aansprak. Daarnaast werd er een mooie zegenbede uitgesproken.

Allermooiste was echter de gedachte dat wat wij hebben, een huwelijk mét een kerkelijke inzegening, nu aan zoveel mensen werd aangeboden die dat normaal niet hebben. Natuurlijk was ons huwelijk ook niet zoals we het in de ideale wereld hadden gewild, maar ik vind de gedachte dat er gewoon mensen zijn die elkaar liefhebben, maar die er samen niet mogen zijn van staat of kerk bijna ondragelijk.

Mijn dieptepunt was overigens iets wat daar wel wat aan wil doen, maar dat daar volgens mij volledig in door schiet: de pride-parade. Daarover de volgende keer meer.

Manuel pakt het allemaal wat slimmer aan dan Arie (misschien heeft hij dat wel bij hem afgekeken), dus is het niet zo groot nieuws. Toch maakte onderstaand bericht mij weer even heel boos en verdrietig.

EO weigert medewerking Gay Pride

(Novum) – Presentator Manuel Venderbos mag van de directie van de EO niet meevaren op het ‘heilig bootje’ tijdens de Gay Pride. De EO vreest dat deelname aan de botenparade het homo-debat binnen de omroep schaadt. Dat is vrijdag bekendgemaakt door het Landelijk KoördinatiePunt groepen kerk en homoseksualiteit (LKP).

Het zogenoemde ‘heilig bootje’ is een boot met christelijke homo’s en lesbiennes die meevaart op de Amsterdamse grachten tijdens de Canal Parade, een onderdeel van de Gay Pride op 1 augustus. De presentator van onder meer het programma Jong reageerde direct enthousiast toen het LKP hem vroeg mee te varen op de boot.

De directie van de EO was niet blij met het voorstel van Venderbos om mee te doen met de Gay Pride. De woordvoerder van de EO laat weten dat het onderwerp homoseksualiteit nog steeds heel gevoelig ligt. Bij de EO zijn ze momenteel nog volop in gesprek met elkaar over dit onderwerp, meldt hij. “Deelname van de presentator kan leiden tot ongewenste richtingen in dit gesprek.” Daarom heeft de omroep besloten dat Venderbos niet mag meevaren tijdens de kleurrijke botenparade.

De presentator legt zich neer bij het besluit van zijn omroep, maar geeft wel aan teleurgesteld te zijn. Hij wilde met zijn deelname de christelijke lesbiennes en homo’s een hart onder de riem te steken. Ook wilde hij door mee te varen aangeven dat christelijk en homo zijn wel degelijk samen kan gaan.

Onlangs werd EO-collega Arie Boomsma, presentator van onder meer ‘ 40 dagen zonder seks’ bij de omroep, enige tijd geschorst, omdat hij zonder overleg medewerking had verleend aan L’Homo, de homo-editie van het magazine Linda.

Inmiddels kan ik mijn niet aan de indruk onttrekken dat er een paar mensen bij de EO zitten die niet écht met homo’s willen praten. Natuurlijk willen ze voor de vorm wel iets aan dialoog doen, maar dan alleen als het zo veilig is dat die mensen het wel met ze eens zijn. Of als de kans in elk geval aanzienlijk is dat ze uiteindelijk wel iets in je standpunt gaan zien (Zoals bij 40 dagen zonder seks). Per saldo komt het erop neer dat de EO dus maar het signaal blijft uitzenden dat als je erop losneukt, maar wel met iemand van het andere geslacht, je nog altijd beter bent dan als je in een relatie van liefde, trouw en zorg leeft met iemand van hetzelfde geslacht.

Ik snap ook wel dat het allemaal nogal ingewikkeld ligt. De EO-bonzen zitten natuurlijk ook gevangen tussen hun traditionele Biblebelt-achterban, de eisen die Hilversum aan hen stelt en de vooruitstrevende christenen, zowel onder hun personeel als in hun achterban.  Probleem is nu alleen dat die traditionele achterban er voor zorgt dat de EO geen programma’s op het randje kan maken, die zowel christenen als niet christenen uitdagen en dat de EO het zich niet kan permitteren om te worden geassocieerd met zoiets controversieels als homoseksualiteit.

Daarmee is de evangelische omroep echter ook haar mogelijkheid kwijt om te evangeliseren. Je kunt tenslotte wel je christelijke buurman willen bekeren, maar dat heeft niet zoveel zin. Om de boodschap van Jezus uit te dragen moet je risico’s nemen, omgaan met mensen die niet jouw denkkader delen of tot je natuurlijke vriendenkring behoren en dingen doen die je normaal niet zo snel zou doen Als je dat niet kunt of wilt, kun je jezelf misschien beter omdopen tot Christelijke Omroep.

Weet je wat nou wel het rare is? Er is nog iemand die van alles deed om een boodschap uit te dragen, die bijvoorbeeld omging met mensen die in zijn tijd werden uitgekotst door de geloofsgemeenschap. Even denken wie dat ook alweer was… O ja, Jezus! Dus naast het feit dat de EO haar naam pas eer aan zou doen als ze buiten het kader van haar achterban zou gaan opereren, zijn ze dan ook nog eens heel bijbels bezig!

En waar kan je de liefde van God nou beter uitdragen dan op de Gay Pride, waar mensen zich van God los en door Hem losgelaten wanen?