Intolerante tijdschriften (1) 02/11/2009
Posted by rozeschaap in Christendom, Homoseksualiteit, Media.trackback
Op weg naar bed blader ik de ZijaanZij (het grootste magazine voor (les)bi(sche) vrouwen van het Nederlandse taalgebied) nog even door. Ik ben er eigenlijk niet meer zo’n fan van. Sinds er een man aan het hoofd staat, vind ik het niet meer zo boeiend. Deze maand staan er toevallig wel wat grappige dingetjes in. Een parlementariër van wie ik mij altijd af vroeg of ze ook “van de club” was, is uitgebreid geïnterviewd, onder andere over haar biseksualiteit, er is een artikel over de plaats van biseksualiteit in the scene en veel aandacht voor vrouwenfeesten. Kortom: eindelijk weer eens een blad dat ik lekker kan lezen op een vrijdagavond.
Tot ik zo rond bladzijde 50 de column van Irene Hemelaar tegenkom. Irene is onder andere een lesbisch activiste. Ze heeft een tijdje workshops over seksspeeltjes voor vrouwen gegeven, is actief bij de stichting ProGay (die van de GayPride, dat roze kerstfeest en die dubieuze subsidiebestedingen, inderdaad) en heeft haar eigen stichting OndersteBoven (die van dat dubieuze onderzoek, ja). In die hoedanigheid mag zij ook elke maand een bladzijde vullen in de ZaZ.
Deze maand was de welluidende titel van die column “Respect? My ass!”. Een korte samenvatting: gelovigen hebben korte teentjes en kunnen niet tegen kritiek, terwijl ze wel altijd vreselijke dingen zeggen over holebi’s. Aanleiding was een CDA-kamerlid dat de befaamde enkele feit-constructie had verdedigd. Die constructie vindt Irene echter getuigen van “diep disrespect” en vindt ze “niets anders dan discriminatie op basis van geloofsovertuiging”. Hierna volgt nog een uitgebreid betoog. We zouden het ook niet accepteren als gelovigen enkel les zouden mogen geven op een openbare school zolang ze hun geloof niet praktiseren, aldus Irene. Verder ventileert ze de mening dat gelovigen vrijuit mogen discrimineren, maar niet tegen kritiek kunnen. Ze vindt bovendien geaardheid en geloof ontzettend anders, omdat het één aangeboren en het ander aangeleerd is. Als klap op de vuurpijl vindt ze respect toch echt te veel gevraagd en kan ze hooguit mededogen en verdraagzaamheid ten toon spreiden voor mensen als het CDA-kamerlid.
Klink ik cynisch? Dat ben ik eigenlijk ook. Dat word ik altijd als ik boos of teleurgesteld ben. Nu ben ik allebei en ook nog verdrietig en gekwetst. Waarom raakt me dit zo dat ik zelfs doodmoe achter mijn computer kruip omdat ik nú wil bloggen? Ik heb geen ambities om te gaan lesgeven en als ik die wel had, zou dat lesgeven niet gaan plaatsvinden op een christelijk-orthodoxe school. Dus waar maak ik me druk om? Het heeft te maken met een kloof.
Er gaapt een levensgrote kloof tussen de homowereld en de (evangelisch en orthodox) christelijke wereld. Homo’s, aan de ene kant, lijken zich niet te beseffen dat geloof iets is dat je niet op zondag achter laat in de kerk, maar wat je in je hele leven wilt meenemen. Ze lijken zich er niet van bewust dat een godsdienstige overtuiging zich niet beperkt tot wat intieme momentjes op je knietjes naast het bed, maar dat je die overtuiging wilt meedragen in alles wat je doet, ook je openbare leven. De notie lijkt hen te ontgaan dat geloof meer is dan een systematisch stelsel van meningen. Kortom: ze snappen niet dat je geloof een belangrijk onderdeel van je identiteit is. Aan de andere kant, lijken de christenen op een analoge manier niet te begrijpen dat je seksuele geaardheid verder gaat dan op wie je verliefd wordt. Ze lijken niet te zien dat een groot deel van wat je doet (mede) wordt gevormd door je geaardheid. Door de heteronorm lijken zij niet te zien hoe diep dat verschil gaat, op welke gebieden dat allemaal invloed heeft. Kortom: ze snappen niet dat je geaardheid een belangrijk deel van je identiteit is.
Die fundamentele gaten in het begrip over en weer, maken dat mensen elkaar niet ontmoeten. Vaak haken ze al bijvoorbaat af op het beeld dat ze van anderen hebben. Irene illustreert dit voor mij beeldend. Ze geeft de indruk geen christenen te kennen. Ja, wel van naam of een discussieprogramma op de radio (zoals het CDA-kamerlid), maar niet in haar persoonlijke leven of haar vriendenkring. Haar lijkt te ontgaan wat geloven voor iemand betekent, maar ook welke worsteling er aan zo’n standpunt vooraf gaat. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die een homo in levende lijve kent, die zonder moeite een standpunt inneemt en die zich niet beseft hoe moeilijk de gevolgen van zo’n standpunt voor holebi’s zijn. Ze lijkt een beetje te denken dat de meeste christenen geloven volgens de “Andries-Knevel-zoals-hij-overkwam-tijdens-zijn-programma’s-tot-Knevelgate”-manier.
Ik snap wel dat Irene daar niet mee uit de voeten kan, net zoals ik snap dat de meeste orthodoxe en evangelische christenen niets kunnen met de radicale manier waarop sommige holebi’s zich opstellen. De pre-Knevelgate Andreis Knevel leek eendimensionaal te geloven, puur op zijn verstand, zonder dat zijn gevoel betrokken was. Heel veel niet-gelovige mensen kunnen daar niets mee, omdat voelen voor hen net zo belangrijk is. Ze kunnen er vaak al helemaal niets meer mee als ze homo of lesbisch zijn en op basis van dat geloof buiten de boot worden gehouden. Tegelijkertijd kunnen heel veel christenen niets met de rabiate manier waarop sommige homo’s en lesbo’s strijden voor hun rechten. Zij lijken geen rekening te houden met moeites en alleen oog te hebben voor hun eigen behoeftes, zonder inzicht te hebben in de moeilijke positie waairn ze sommige anderen brengen.
Dat doet mij pijn. Omdat het geen recht doet aan mensen met een andere mening, omdat het de verhoudingen vertroebelt en omdat het mensen dwingt om een keuze te maken. Dát kan ik niet. Ik kan én wil nu eenmaal niet kiezen tussen twee onderdelen van mijn zijn. Ik bén christen en homo en iedereen die meent dat dat niet samengaat, dat het christendom en homoseksualiteit elkaars tegenstanders zijn, creëert pas echt intolerantie, hoe hard hij of zij ook roept voor tolerantie te strijden.
Hallo
Ik ben dus zo’n orthodox evangelisch christen die helemaal niets begrijpt van het holebi wereldje (hier in Canada moeten de transgenders overigens ook genoemd worden anders is het discrimenerend)
Ik doe naar mijn idee mijn stinkende best om tolerant te zijn, begrip te tonen en boven alles liefde te hebben voor mijn medemens met welke seksuele geaardheid dan ook, zonder het met iedereen eens te zijn
Wat me wel altijd opvalt in blogs en andere artikelen als het uwe (hoe genuanceerd ook) is dat u en anderen die net als u denken zich vaak schuldig maken aan het feit wat u de evangelische Christen verwijt, namelijk intolerantie.
” Ik bén christen en homo en iedereen die meent dat dat niet samengaat, dat het christendom en homoseksualiteit elkaars tegenstanders zijn, creëert pas echt intolerantie, hoe hard hij of zij ook roept voor tolerantie te strijden.”
Dus u mag voelen en denken zoals u dat goeddunkt maar u geeft mij die vrijheid niet want dan ben ik intolerant, dat is raar in mijn ogen.
Mijn punt is dat er te vaak nadruk wordt gelegd op de tegenstellingen in plaats van de overeenkomsten. Daardoor wordt er een kloof gecreëerd die er misschien wel helemaal niet hoeft te zijn.
De laatste jaren is de christelijke wereld opener geworden over homoseksualiteit. Er kan in elk geval over het onderwerp gesproken worden en de meeste christenen zien in elk geval in dat homoseksuele gevoelens een plaats moeten kunnen hebben binnen de kerk, los van wat je vindt over het praktiseren daarvan.
In de homowereld blijven gelovigen door een groep mensen, waaronder een aantal zeer invloedrijke, echter weggezet worden als achterlijke mensen die niets van de wereld snappen, die hun mening op een achterhaald, stompzinnig boek baseren en die daarom neit serieus genomen hoeven te worden. Dat stoort mij.
Hoewel het bij mij neit zo was, kan ik me best voorstellen dat mensen op grond van de bijbel tot de conclusie komen dat relaties tussen mensen van gelijk geslacht of het homohuwelijk niet zijn zoals God het bedoeld heeft. Ik vind ook dat daar ruimte voor moet zijn; niet iedereen hoeft voor het homohuwelijk te zijn. Zolang over die mening is nagedacht en iemand respect heeft voor mensen die anders denken, vind ik dat iedereen de vrijheid moet hebben om zijn eigen mening te formuleren.
Dat is een recht waar ik voor sta. Ook al doet die mij soms pijn (het is niet leuk om iemand waarmee je goed kunt opschieten te horen zeggen dat hij of zij eigenlijk tegen het homohuwelijk is), ik wil graag de vrijheid om mijn eigen mening te bepalen en mijn leven in te vullen, dus dat zal ik ook voor anderen bevechten.
@Wiebe,
Als ik het artikel goed lees, en dat heb ik gedaan, dan slaat de door jou aangehaalde zin vooral op de intolerante houding van holebi’s als mevr. Hemelaar die een mogelijk nog intoleranter houding hebben dan fundamentele christenen die homoseksualiteit afwijzen. De laatsten zullen over het algemeen op basis van hun bijbeluitleg homoseksualiteit afwijzen, maar daarmee niet persé de mens zelf. Mevr. Hemelaar lijkt niet alleen het geloof te bekritiseren, maar de hele gelovige af te wijzen. Nu heb ik daar nog wel enig begrip voor, omdat zij zich misschien wel erg afgewezen voelt door diezelfde gelovigen.
Als je nu, zoals de schrijfster van dit artikel, zowel homo als gelovige bent, dan heb je het dubbel zwaar; gelukkig zijn er nog genoeg mensen die beide werelden wel met elkaar kunnen verenigen, of daar in elk geval moeite voor doen.
@Peter,
Ik geloof warempel dat je nog gelijk hebt ook. Ik heb het verkeerd gelezen, bedankt.
Overigens doet dat niets af aan mijn opmerking. Ik denk dat homoseksualiteit en Christen zijn niet samen gaat, is dat intolerant of is dat mijn mening die ik denk te kunnen baseren op de Bijbel?
Is het intolerant om mijn standpunt of die van mevr. Hemelaar intolerant te noemen? Grappig overigens dat mevr. Hemelaar en ik dezelfde mening hebben die waarschijnlijk gebaseerd is op totaal verschillende gronden.
@ Wiebe: Wat bedoel je precies met homoseksualiteit?
@Rozeschaap,
Met homoseksualiteit bedoel ik de seksuele voorkeur en het handelen naar die voorkeur voor personen van hetzelfde geslacht. En u?
@Wiebe,
Volgens mij heeft homoseksualiteit niets met voorkeur te maken, maar is het een geaardheid. Dat is iets fundamenteel anders.
Christen zijn heeft wel iets met voorkeur te maken.
Zo is een homoseksuele christen dan iemand die een homoseksuele geaardheid heeft en een voorkeur heeft voor het christelijk geloof.
Heb ik het mis als ik denk dat jij niemand zou willen veroordelen omdat hij/zij een christelijke voorkeur heeft?
@Peter,
Misschien heb je wel gelijk met het verschil tussen ‘geaardheid’ en ‘voorkeur’ ik weet het niet maar het zou natuurlijk best kunnen.
Waarom heb ik nu het gevoel dat we van toon veranderen? Waar komt ineens het woord “veroordelen” vandaan? Probeer mij nu eens uit te leggen waar ik veroordelend ben geweest in deze reacties.
Ik weet heus wel dat ik me niet altijd even genuanceerd uitdruk maar is dat dan direct veroordelend? Is het veroordelend om een andere mening te hebben?
@Wiebe,
Ik heb nergens beweerd dat jij veroordelend zou zijn.
Een reactie in het algemeen, niet speciaal aan jou gericht:
Maar het is natuurlijk wel zo, en het zou goed zijn als iedereen dat zou beseffen, dat elke mening een oordeel in zich heeft.
Als iemand van mening is dat alles maar moet kunnen dan oordeelt hij/zij daarmee meteen over mensen die daar anders over denken. Als iemand van mening is dat homoseksualiteit niet goed is (onafhankelijk van waar diegene dat op baseert) dan is dat altijd een oordeel. Als zoiemand gelijk heeft met die mening dan is het bijbehorende oordeel terecht en zou het zelfs oneerlijk zijn als je dat de ander niet zou vertellen. In die zin kunnen christenen oprecht moeite hebben met homoseksualiteit. Maar of het ook terecht is? Dat betwijfel ik persoonlijk toch.
De consequentie van de mening dat God homoseksualiteit haat is dat God de geaardheid van mensen zou afwijzen, en daarmee dus een belangrijk deel van hun identiteit. Volgens mij is God niet in staat tot het haten van personen, hoogstens tot het haten van bepaald (zondig) gedrag. Waar sprake is van beschadiging van mensen (homo’s of hetero’s) dan wil Hij genezen en herstellen. Maar dat doet Hij dan wel vanuit een basis van acceptatie, niet vanuit oordeel.
Ik zou ervoor willen pleiten dat we met elkaar wat voorzichtiger zouden zijn met onze meningen/oordelen, zeker waar het gaat om mensen. We zijn vaak zoveel gemakkelijker met het in een hoek zetten van mensen dan het omhelzen van mensen die anders zijn dan wij. Dat laaste is volgens mij wat die andere nodig heeft en voor onszelf is het vaak ook veel verrijkender.
Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat je zomaar over je eigen twijfels of moeites heen moet stappen. Dat kan prima samengaan, maar aarzeling is iets anders dan oordeel.
Hoi Lesbopinie en anderen die lezen en reageren,
. Ik ben christen en zo veel mogelijk gestopt tolerant te zijn. Tolerantie is in mijn beleving heel naar; het heeft iets in zich dat zegt; ík ben ergens tegen, maar ik gedoog het’. Ik ben daarom overgegaan op acceptatie. Ik denk namelijk dat Jezus belangrijkste boodschap was dat hij iedereen accepteerde. Volgens mij zouden de kerken er een stuk leuker uit zien wanneer we maar gewoon beginnen iedereen te accepteren. Ban de tolerantie!
Ik vind dat je een leuke blog heb en vandaar dat ik ook even mijn mening geef
Hoi!
Een vraagje: ik schrijf een artikel voor Yes over bijzondere bruidsparen en ben naarstig op zoek naar een verloofd of getrouwd vrouwelijk unipaar waarvan een van de vrouwen max 28 jaar oud is. Het gaat om een interview en een foto. Kan iemand me helpen?
Ik hoor het graag! Dank alvast. Groetjes Lara