Lesbopinie

“Ja, dat moet ook kunnen.” 24/08/2009

Vorige week is de oma van S. (mijn vrouw, voor alle duidelijkheid), nogal onverwacht, overleden. Dat betekende afgelopen maandag dan ook een uitvaart. Gezien de hechte banden met de overledene, stonden wij dus ook in de rij van mensen die geondoleerd werden.

Nu begrijp ik dat dat best ingewikkeld is, als je weet dat mijn schoonouders twee dochters hebben gehad en je ziet ineens drie vrouwen en een man naast hen staan. Helemaal als je nooit hebt gehoord dat S. dus is getrouwd met een vrouw. Die verwarring zag ik dan ook duidelijk terug in de blik van sommige mensen.

Een aantal van die mensen condoleerden ons en liepen fronsend door. Je zag ze zich gewoon afvragen hoe deze familieconstructie nu in elkaar zat. Anderen stelden zich spontaan voor.
“Ik ben Marietje, de tante van de buurvrouw van de zus van je oma.”
“Ik ben S. en dit is E., mijn vrouw.”
De reactie daarop varieerden van: “Oké” tot het, in homo-kringen, legendarische “Ja, dat moet kunnen hè?”.

Dat laatste is een moeilijke reactie. Allereerst omdat de reactie impliceert dat je toestemming voor je relatie vroeg aan degene die hem uitspreekt. Dat terwijl het een mededeling was. Ten tweede omdat het mij nog steeds een raadsel is wat ik daarop zou moeten antwoorden. Wat zouden die mensen verwachten? “Ja, sinds 1911.” of  “Nee! Zou je denken?” of misschien wel “Wij vinden eigenlijk ook niet dat het kan, maar ja: shit happens.”

Natuurlijk bedoelen mensen het goed en willen ze laten zien dat ze het oké vinden (misschien daar later nog een blogje over, de maneiren waarop htero’s in een gesprek laten blijken dat ze toch echt geen moeite met je geaardheid hebben), maar ze drukken zich gewoon niet zo handig uit. Zullen we dus vanaf nu afspreken dat we over mijn relatie niet meer gaan zeggen dat “dat ook moet kunnen”?