Lesbopinie

Van de week ben ik heerlijk op vakantie geweest. Grootste deel van die tijd heb ik doorgebracht in het prachtige Kopenhagen. Deze stad viel de eer te beurt de World Outgames te huisvesten.

De Outgames, voor degene die niet helemaal thuis is in de homosporten, is de concurrent van de Gaygames. Zoals het echt homo’s betaamt is er namelijk ruzie geweest en zijn er nu twee clubjes. Dit heeft uiteraard wel wat gevolgen voor de bezoekersaantallen (ik kan me best voorstellen dat je als Amerikaan niet drie keer in drie jaar naar Europa kunt of wilt), maar wat mij betreft kwam dat niet te nadele van de sfeer.

Wij hebben natuurlijk gedanst. De resultaten waren best oké en we hebben bovenal lekker gedanst. Daarnaast bleek de Nederlandse delegatie ontzettend gezellig. Last but not least: de ballroomparty op vrijdag (toevallig ook mijn verjaardag) was heerlijk. De live big-band die was ingehuurd droeg daar zeker aan bij. Ik waande me werkelijk even in de jaren vijftig.

Toch was mijn hoogtepunt van de week niet het dansen. Mijn hoogtepunt was de relatiezegening die de homovriendelijke kerken in Kopenhagen hadden georganisserd. Zoals ze zelf al zeggen: “Gender-neutral church blessing sounds about as romantic as registered partnership.” Toch was het een prachtige dienst. Er was een prachtige preek, die ondanks het algemene karakter erg aansprak. Daarnaast werd er een mooie zegenbede uitgesproken.

Allermooiste was echter de gedachte dat wat wij hebben, een huwelijk mét een kerkelijke inzegening, nu aan zoveel mensen werd aangeboden die dat normaal niet hebben. Natuurlijk was ons huwelijk ook niet zoals we het in de ideale wereld hadden gewild, maar ik vind de gedachte dat er gewoon mensen zijn die elkaar liefhebben, maar die er samen niet mogen zijn van staat of kerk bijna ondragelijk.

Mijn dieptepunt was overigens iets wat daar wel wat aan wil doen, maar dat daar volgens mij volledig in door schiet: de pride-parade. Daarover de volgende keer meer.