Intolerante tijdschriften (1) 02/11/2009
Posted by elinemvdb in Christendom, Homoseksualiteit, Media.10 comments
Op weg naar bed blader ik de ZijaanZij (het grootste magazine voor (les)bi(sche) vrouwen van het Nederlandse taalgebied) nog even door. Ik ben er eigenlijk niet meer zo’n fan van. Sinds er een man aan het hoofd staat, vind ik het niet meer zo boeiend. Deze maand staan er toevallig wel wat grappige dingetjes in. Een parlementariër van wie ik mij altijd af vroeg of ze ook “van de club” was, is uitgebreid geïnterviewd, onder andere over haar biseksualiteit, er is een artikel over de plaats van biseksualiteit in the scene en veel aandacht voor vrouwenfeesten. Kortom: eindelijk weer eens een blad dat ik lekker kan lezen op een vrijdagavond.
Tot ik zo rond bladzijde 50 de column van Irene Hemelaar tegenkom. (Meer…)
Kattebelletje voor mijn lezers 28/10/2009
Posted by rozeschaap in Persoonlijk.add a comment
Lieve lezers,
Ik heb het druk, druk, druk. Wel ideeën voor blogs, maar geen tijd of ruimte in mijn hoofd om ze (goed) uit te werken. Zo kan het gebeuren dat mijn laatste blog al meer dan een maand geleden is.
Ik durf nog geen beterschap te beloven. Zo vanaf kerst krijg ik het rustiger, hopelijk dan weer ruimte voor blogs!
Liefs,
Schaapje
Homo’s in de bosjes 13/09/2009
Posted by rozeschaap in Christendom, Homoseksualiteit, Samenleving.2 comments
Onlangs was het Flevo-festival. Op recreatieterrein Bussloo. Tussen de bomen en aan een meertje. Dat is de uitleg voor het tweede deel van de titel van deze blog. Het eerste deel: homo’s bleken een hot topic op het festival. Ik heb er al wat over getwitterd, maar nog een korte reflectie op wat ik heb gezien. (Meer…)
Flashback (2004) 08/09/2009
Posted by rozeschaap in Homoseksualiteit, Media, Persoonlijk.add a comment
Wat zij me laat zien
dat doe ik ook.
Ik geloof mijn eigen ogen niet.
Het is zo nieuw en tegelijk zo vertrouwd.Een leven waar ik nog niks van weet
is zo ver weg en zo dichtbij.
Ik zie mezelf met andere ogen
en ergens wacht een grootse, nieuwe wereld.Ik wil het zien. Ik wil leren.
Ik ken ze niet en toch het zijn geen vreemden.
Ik kijk ze aan, zou zweren
dat het familie is, het zijn geen vreemden.Zij doet dingen die ik nooit heb gedaan,
maar ik volg haar zeker en snel.
Heel diep in mij komt een herinnering tot leven.Het zijn geen vreemden – Tarzan (de musical)
Ik was 17. Ik had anderhalf jaar lang gevochten met wie ik was, met wie God wilde dat ik zou zijn, met wie anderen wilden dat ik zou zijn. Ik was moe, en verliefd. Mijn eerste echte relatie. Alles was nieuw en spannend. Misschien nog wel spannender dan bij een gewone relatie, want ik moest ook nog eens uit zien te vinden hoe dat ging: uit de kast komen. Ik was, kortom, veel bezig met wie ik was, hoe dat afweek van de norm en hoe anderen daarop reageerden.
En toen ging ik naar PANN. Mijn eerste homofeest. Ik weet nog precies hoe het voelde. Eigenlijk zoals bovenstaand liedje beschrijft. Ik voelde me bevrijd, terwijl het tegelijkertijd allemaal heel vertrouwd voelde. Voor het eerst zag ik mensen in wie ik mij herkenden, die net als ik niet standaard waren, in hun uiterlijk, hun manieren, maar toch heel gelukkig. Ik zag meisjes met meisjes zoenen, wat zoveel natuurlijker aanvoelde dan jongens met meisjes. Die avond voelde ik dat dit was zoals ik bedoeld was. De strijd was niet voorbij, de rust was er nog niet, maar achteraf gezien is daar de basis gelegd voor mijn latere vrijwilligerswerk voor Apollo (en mijn daarme samenhangende passie voor de homo-emancipatie) en mijn huidige relatie.
Dat allemaal bedacht ik me terwijl ik van de week in de auto zat en dit liedje langs hoorde komen.
(Als mooie aanvulling op dit blog over het eerste PANN-feest dat ik bezocht, raad ik je aan het blog van Laura te lezen naar aanleiding van het laatste
PANN-feest dat ik bezocht. )
Partir c’est mourir un peu. 06/09/2009
Posted by rozeschaap in Christendom, Media, Persoonlijk, Samenleving.add a comment
Arie Boomsma gaat weg bij de EO. Geen verrassing en geen nieuws. Nu kan ik gaan bloggen over wat dat zegt over de EO, haar achterban, de kloof tussen hardcore christenen en de rest van Nederland en over dat de EO haar naam beter kan veranderen in CO. Maar dat heb ik al gedaan en dat hebben anderen, naar aanleiding van dit incident, weer gedaan. Ik wil het, als aanvulling daarop, hebben over de menselijke kant van dit conflict.
Arie Boomsma is na het L’Homo-incident bij de EO gebleven en heeft zelfs een schorsing geaccepteerd en een spreekverbod gerespecteerd. Voor mij zegt dat veel over hem. Volgens mij betekent het dat hij trouw en loyaliteit hoog in het vaandel heeft staan, dat hij zich ervan bewust is dat hij vervangbaar is en dat hij echt achter de missie van de EO staat. Daarom denk ik dat het hem des te zwaarder is gevallen dat hij nu toch weg is gegaan.
Ikzelf, en met mij vele anderen, heb ook wel eens een soortgelijke situatie aan de hand gehad: ik ging weg bij een organisatie, waar ik veel tijd en energie in had gestoken, omdat ik het met anderen weliswaar eens was over de missie, maar niet over de manier waarop we die het best konden nastreven.
In eerste instantie was ik vooral opgelucht. De tijd die ik in de voorliggende periode had gestoken in de desbetreffende organisatie, had energie geslurpt. Als je bij alles wat je doet, moet verdedigen welke stappen je neemt en waarom, kost het organiseren van een simpel feestje al zoveel energie, dat zelfs daar de lol op een gegeven moment vanaf gaat. Vergaderingen waren in die tijd helemaal een hel geworden, gewoon vanwege de tijd die verloren ging met discussie. Opluchting was dus wat mij overviel toen ik had aangegeven mijn taken neer te leggen.
Na de opluchting kwamen de boosheid en de teleurstelling. Ik was boos op degenen die wel waren blijven zitten, die volgens mij niet begrepen waar het om draaide en die volgens mij spelletjes speelden om degenen die het niet met ze eens waren eruit te werken. Ik was ook teleurgesteld dat ik niet meer kon bijdragen aan dat grotere doel, op de manier die het best bij mij past. Vervolgens ben ik een hele tijd ontzettend cynisch geweest over die anderen. Vooral Grote Boosdoener was lange tijd onderwerp van grapjes en opmerkingen tussen mij en anderen die in die tijd aan mijn kant in het conflict stonden. (Om precies te zijn heeft deze periode een jaar of twee geduurd en is hij pas geëindigd toen ik laatst met Grote Boosdoener in een discotheek heb staan dansen.)
Nu heb ik het gevoel dat ik de pijn een –schrik niet, cliché onderweg- plekje heb kunnen geven. Ik voel me klaar voor nieuwe uitdagingen. Dat gevoel wens ik Arie Boomsma ook toe. Tot die tijd wens ik hem veel sterkte.
“Ja, dat moet ook kunnen.” 24/08/2009
Posted by rozeschaap in Homoseksualiteit, Persoonlijk, Samenleving.1 comment so far
Vorige week is de oma van S. (mijn vrouw, voor alle duidelijkheid), nogal onverwacht, overleden. Dat betekende afgelopen maandag dan ook een uitvaart. Gezien de hechte banden met de overledene, stonden wij dus ook in de rij van mensen die geondoleerd werden.
Nu begrijp ik dat dat best ingewikkeld is, als je weet dat mijn schoonouders twee dochters hebben gehad en je ziet ineens drie vrouwen en een man naast hen staan. Helemaal als je nooit hebt gehoord dat S. dus is getrouwd met een vrouw. Die verwarring zag ik dan ook duidelijk terug in de blik van sommige mensen.
Een aantal van die mensen condoleerden ons en liepen fronsend door. Je zag ze zich gewoon afvragen hoe deze familieconstructie nu in elkaar zat. Anderen stelden zich spontaan voor.
“Ik ben Marietje, de tante van de buurvrouw van de zus van je oma.”
“Ik ben S. en dit is E., mijn vrouw.”
De reactie daarop varieerden van: “Oké” tot het, in homo-kringen, legendarische “Ja, dat moet kunnen hè?”.
Dat laatste is een moeilijke reactie. Allereerst omdat de reactie impliceert dat je toestemming voor je relatie vroeg aan degene die hem uitspreekt. Dat terwijl het een mededeling was. Ten tweede omdat het mij nog steeds een raadsel is wat ik daarop zou moeten antwoorden. Wat zouden die mensen verwachten? “Ja, sinds 1911.” of “Nee! Zou je denken?” of misschien wel “Wij vinden eigenlijk ook niet dat het kan, maar ja: shit happens.”
Natuurlijk bedoelen mensen het goed en willen ze laten zien dat ze het oké vinden (misschien daar later nog een blogje over, de maneiren waarop htero’s in een gesprek laten blijken dat ze toch echt geen moeite met je geaardheid hebben), maar ze drukken zich gewoon niet zo handig uit. Zullen we dus vanaf nu afspreken dat we over mijn relatie niet meer gaan zeggen dat “dat ook moet kunnen”?
Out en… niet zo proud 17/08/2009
Posted by rozeschaap in Homoseksualiteit, Media, Samenleving.3 comments
Zoals al beloofd een blog over de Gay Pride. Het was voor mij de eerste keer bij zo’n parade.
Mijn ervaring was nogal verwarrend. Altijd als ik moest uitleggen waarom ik principieel tegen die optocht ben (waarover later meer), begonnen mensen me te vertellen dat dat heus niet zo bloot was als het NOS journaal liet zien. Na vijf jaar van dat soort boodschappen, had ik dus een ontzettend kuis gebeuren verwacht. Een soort uit de kluiten geroeide lampionnenoptocht ofzo. Dat was het niet. Ik vond de parade eigenlijk nog het meest lijken op de Dance Parade. Ook qua muziek trouwens. Dus in plaats van wel meevallen, vond ik de parade best bloot en hoewel natuurlijk niet iedereen in een zwembroek op een kar stond (zoals de homozwemvereniging), vind ik het NOS journaal een afgewogen beeld geven van wat er op die eerste zaterdag van augustus in de grachten van Amsterdam gebeurt, als dat een beetje overeenkomt met wat er in de Kopenhaagse straten gebeurde.
In die berichtgeving is ook mijn bezwaar gelegen. Stel dat voor de (Nederlandse) Canal Parade wel klopt dat de berichtgeving veel te veel extravagantie laat zien en dat het in werkelijkheid een voornamelijk ontzettend bescheiden feestje is. Probleem is dan toch nog dat je geen invloed hebt op wat de media uitzenden en dat dat weer bepaalt wat die streng christelijke moeder op de Veluwe/ de streng islamitsche vader in Rotterdam/ de niet-gelovige stiefvader in Veendam die wel bang is voor de buurvrouw als beeld van homoseksualiteit in zijn of haar hoofd heeft zitten. Dat bepaalt dus ook hoe die mensen reageren op de coming-out van hun kind en meestal helpen die beelden niet echt. En zo mist de pride dus haar doel: in plaats van de homo-emancipatie vooruit helpen, werkt zij hem tegen.
Out! 05/08/2009
Posted by rozeschaap in Christendom, Homoseksualiteit.add a comment
Van de week ben ik heerlijk op vakantie geweest. Grootste deel van die tijd heb ik doorgebracht in het prachtige Kopenhagen. Deze stad viel de eer te beurt de World Outgames te huisvesten.
De Outgames, voor degene die niet helemaal thuis is in de homosporten, is de concurrent van de Gaygames. Zoals het echt homo’s betaamt is er namelijk ruzie geweest en zijn er nu twee clubjes. Dit heeft uiteraard wel wat gevolgen voor de bezoekersaantallen (ik kan me best voorstellen dat je als Amerikaan niet drie keer in drie jaar naar Europa kunt of wilt), maar wat mij betreft kwam dat niet te nadele van de sfeer.
Wij hebben natuurlijk gedanst. De resultaten waren best oké en we hebben bovenal lekker gedanst. Daarnaast bleek de Nederlandse delegatie ontzettend gezellig. Last but not least: de ballroomparty op vrijdag (toevallig ook mijn verjaardag) was heerlijk. De live big-band die was ingehuurd droeg daar zeker aan bij. Ik waande me werkelijk even in de jaren vijftig.
Toch was mijn hoogtepunt van de week niet het dansen. Mijn hoogtepunt was de relatiezegening die de homovriendelijke kerken in Kopenhagen hadden georganisserd. Zoals ze zelf al zeggen: “Gender-neutral church blessing sounds about as romantic as registered partnership.” Toch was het een prachtige dienst. Er was een prachtige preek, die ondanks het algemene karakter erg aansprak. Daarnaast werd er een mooie zegenbede uitgesproken.
Allermooiste was echter de gedachte dat wat wij hebben, een huwelijk mét een kerkelijke inzegening, nu aan zoveel mensen werd aangeboden die dat normaal niet hebben. Natuurlijk was ons huwelijk ook niet zoals we het in de ideale wereld hadden gewild, maar ik vind de gedachte dat er gewoon mensen zijn die elkaar liefhebben, maar die er samen niet mogen zijn van staat of kerk bijna ondragelijk.
Mijn dieptepunt was overigens iets wat daar wel wat aan wil doen, maar dat daar volgens mij volledig in door schiet: de pride-parade. Daarover de volgende keer meer.
Feestje? 21/07/2009
Posted by rozeschaap in Christendom, Homoseksualiteit, Media, Samenleving.2 comments
Manuel pakt het allemaal wat slimmer aan dan Arie (misschien heeft hij dat wel bij hem afgekeken), dus is het niet zo groot nieuws. Toch maakte onderstaand bericht mij weer even heel boos en verdrietig.
EO weigert medewerking Gay Pride
(Novum) – Presentator Manuel Venderbos mag van de directie van de EO niet meevaren op het ‘heilig bootje’ tijdens de Gay Pride. De EO vreest dat deelname aan de botenparade het homo-debat binnen de omroep schaadt. Dat is vrijdag bekendgemaakt door het Landelijk KoördinatiePunt groepen kerk en homoseksualiteit (LKP).
